Mijn nieuwtjes

woensdag 20 december 2017

Het Zwin: naturelle omgeving met kleurrijke accenten en bijzondere lichtschakeringen

Korstmossen zijn mystieke verschijningen in de natuur

Wie eens een bijzondere strandwandeling wil maken, moet zeker in de winter eens natuurgebied Het Zwin bezoeken, te vinden bij de Gerrit van Hoekestraat in Retranchement. Kleurrijke accenten en lichtschakeringen vallen extra op in deze naturelle omgeving. Zo vind je er mystieke korstmossen: takken van kale bomen in de duinen hebben namelijk een frisgroen tot knalgeel dekje. Neem een loep mee, want deze minilandschapjes zijn het bekijken meer dan waard!

Neem een loep mee voor het bekijken van deze landschapjes

Verder laten niveauverschillen gecreëerd door duinen en dijken je genieten van panoramische uitzichten. Zo word je, wanneer je het pad naar boven neemt, getrakteerd op een magnifiek uitzicht over zee, strand en duinen en bij grenspaal 369 kijk je uit over het schorrengebied. Diverse lichtschakeringen doen je oogleden knipperen. Ook zien we er het roodborstje, in dit jaargetijde een opvallende fleurige verschijning. Runderen met enorme horens staan te grazen en lijken zich niets aan te trekken van de snijdende kou.

vrijdag 8 december 2017

De horlogemaker die genoot van de vogels en de vrijheid…

Tekst: Cora Verhelst
Fotografie: Ronny Bouwens

Het parmantige roodborstje verraste de horlogemaker

Hij had het raam een stukje open geschoven voor wat frisse lucht, ondanks dat de sponning er piepend en krakend bij geprotesteerd had. De verfrissing was als een welkome gast de ruimte binnengedrongen. Oude houten meubelen en een vochtige muur hadden een akelige bedompte lucht veroorzaakt. Gelukkig had het horloge, dat op de mahoniehouten tafel lag, er niet onder geleden. Een zonnestraal gleed naar binnen en liet het uurwerk schitteren. De horlogemaker moest de illustratie van de vogel er nog in graveren. Hij was een gepassioneerde vogelspotter en wilde het sieraad een persoonlijke touch geven. Daarvoor had hij al een sjabloon van een roodborstje laten maken. Zijn favoriete vogeltje, ondanks dat hij al heel Europa had afgereisd en de meest exotische vogels spotte. Vogels en horloges waren zijn passie en hij hoopte het horloge voor zijn nageslacht als een dierbare herinnering na te kunnen laten.

Op een brocante had de man het horloge gevonden. De verkoper had er een boeiend verhaal over verteld dat het horloge gedragen was door een Vlaamse soldaat in de Eerste Wereldoorlog. Daar in die Vlaamse velden, tussen de loopgraven in, was hij gevonden met dit horloge nog om zijn pols. Later bleken er rode klaprozen te bloeien op de plaats waar de krijgsman was doodgeschoten. Het horloge was overigens een echte Cartier, een exclusief merk dat al meer dan een eeuw kwaliteitssieraden maakt. En dan nog eentje van een bijzondere historische waarde: de Cartier Tank dat het symbool werd van moed. Soldaten droegen het vaak aan het front. De behuizing extra sterk ter bescherming van het uurwerk tijdens heftige gevechten in de loopgraven en de polsband van metalen schakels, als rupsbanden van een tank. Omdat het horloge dienst weigerde, besloot de horlogemaker het open te maken. Hiervoor had hij speciaal gereedschap. Daarom pakte hij zijn attributen bij elkaar, veegde het stof van zijn stoel en nam plaats aan het bureau waar zijn vader, van wie hij het ambacht had geleerd, ooit nog aan werkte. Hij moest met een bepaalde sinecure te werk gaan, het oude uurwerk als een kostbaar relikwie vasthoudend. Terwijl hij het voorzichtig opende, rolden er, tot zijn verbazing, zwarte zaadjes uit. De horlogemaker tipte met zijn vinger de zwarte korreltjes aan en liet ze weer vallen waarna ze roerloos bleven liggen op het houten bureaublad. Het leek wel op klaprooszaad. Met de intentie ze aan zijn buurvrouw te geven, die een fervent tuinierster was, veegde hij ze bij elkaar op een net hoopje. In de holle ruimte van het horloge vond hij eveneens een gekruld rolletje papier als een coconnetje opgerold. Voorzichtig peuterde de horlogemaker het los. Met een pincet het broze documentje openend. Het was immers al honderd jaar oud. Waarom zat het in het horloge? Toen zag hij de tekst op het briefje: ‘Dat deze zaadjes in een tijd van vrijheid gevonden worden’. Plots verscheen er een roodborstje in het raamkozijn, nieuwsgierig loerend naar de zwarte zaadjes. Met zijn rode borstje hipte hij parmantig op het kozijn. De horlogemaker was verrast en herhaalde de geschreven woorden van de Vlaamse soldaat als een mantra….nog nooit waren zijn passies voor het vogel spotten en zeldzame horloges op zo'n bijzondere manier zo dicht bij elkaar gekomen!

© Copyright Corawriter 2017

zaterdag 25 november 2017

Stille kracht in het universum…

Mysterieuze sterren, ongrijpbaar, niet bevattend

Waar geen lucht is, kan geen geluid bestaan. Uiteenspattende sterren, botsende sterrenstelsels, zelfs de oerknal waarmee de kosmos een kleine 14 miljard jaar geleden werd geboren: alles in het heelal voltrekt zich in absolute stilte… (bron: Roots december 2015)

Nu de dagen korter worden, en de nachten langer, de avonden kouder en de sterren feller, moet ik nog vaak aan iemand denken. Ik ga dan altijd even naar buiten, de frisse heldere winterkou in. En dan kijk ik naar die mysterieuze sterren. Ongrijpbaar, niet bevattend, soms in nevels gehuld, maar altijd fel fonkelend. Ze staan voor mij symbool voor mijn oom. Ook ongrijpbaar, niet bevattend, in nevels verhuld...

Hij hield van verre reizen en van het bestuderen van sterren. In een twee hands wagentje reisde hij heel de wereld over. Met zijn sandalen en zijn lange baard en haren, creëerde hij een hippieachtig uiterlijk. Hij was een beetje een zonderling, en ook een lopende encyclopedie. Hij wist veel van landen, hemellichamen en geschiedenis. Wanneer hij daarover begon te vertellen, kwamen de woorden als een hard stromende beek klaterend naar beneden om te eindigen in een bodemloos meer, helder en transparant, met eindeloze vergezichten. Geboren in dat kanaaldorp in Zeeuws-Vlaanderen waar grote wereldse zeeschepen zachtjes ruisend als zijden rokken door het water glijden terwijl de sterren aan de hemel fel fonkelen. Was daar zijn fascinatie voor dat reizen en die sterren vandaan gekomen? Verliet hij ’s avonds het statige huis dat zijn vader zelf ontworpen en gebouwd had, om zich te laten toejuichen door deze gigantische vaartuigen in donkere nachten?

Jarenlang hoorde ik niets van mijn oom. Soms liep ik over straat, zoekend naar hem. Naar mannen met lang haar en lange baarden. En dan vroeg ik mij wel eens af: hoe zou het toch met hem zijn? Hoe zou zijn leven verlopen? De herinneringen aan hem koesterde ik als een dierbare vakantiefoto van een imponerend Noors fjord. Soms hoopte ik ooit weer een glimp van hem op te vangen. Het voelde alsof ik zocht tussen duizenden sterren in een diepblauwe nacht. Totdat hij zomaar ineens weer in mijn leven verscheen om later weer te verdwijnen op miraculeuze wijze. Om vervolgens nooit meer terug te keren, om voor goed uit mijn leven te verdwijnen. Maar goed, dat wist ik toen nog niet. Verrast door zijn metamorfose nam hij toch weer opnieuw deel aan mijn leven. Met zijn haren deze keer een stuk korter en zijn baard gemillimeterd. Hij was een gedistingeerde man geworden en zijn naam was eveneens veranderd in een sjiekere versie. Bovendien had hij zichzelf geïntegreerd in een gezin en ik begon hem ook weer vaker te zien. Met vaker bedoel ik zo’n één à twee keer per jaar. Maar dat was veel gezien de frequentie van de bezoekjes in het verleden.

Nog wel altijd op zichzelf, rustig van aard. In mysterieuze nevels verhuld. Soms ook met een vleugje alcohol. Het was ook in de hernieuwde kennismaking dat hij mij liet proeven van zelfgemaakte likeuren en mij meenam naar de sterrenwacht van waaruit hij via een grote koepel naar de sterren kon kijken. Ik kan me nog herinneren, dat er rond dat gebouwtje ‘zêkebèdde’ stonden te bloeien. Zijn officiële naam is paardenbloem. Je weet wel, die geelachtige zomerbloeier. Met een hele sterke wortel! Bijna heel de zomer bloeiend, soms velden vol. Een bloemetje, zonder tierlantijnen, gewoon, weinig geurend, stil aanwezig, maar met een ongekende stralende rijkdom. Net als mijn oom.

De sterren staan symbool voor mijn oom

De jaren kabbelden voorbij als slingerende beken in Noorse landschappen en toen ik ouder werd, wilde ik weer op zoek gaan naar die authentieke oom. Die flamboyante figuur uit de zeventiger jaren. Met dat lange rode haar. Met diezelfde rode glans die ik af en toe over mijn eigen haren zag gloeien. Daarvoor moest ik wel zijn nieuwere versie spreken. Ik heb hem toen nog één keer gezien. Tijdens deze ontmoeting voelde ik dat er iets niet klopte. De zwijgzaamheid die rond hem heen hing, stond in sterk contrast met andere stille momenten die als welkome zinderende warme zomerdagen hem vergezelden. Deze keer was hij omhuld met een dikke ondoordringbare mist. Een betonnen muur, waar je zelfs met een drilboor niet doorheen kunt komen. Hij was net zo onbereikbaar als de sterren in een zomernacht.

Het bericht kwam dan ook als een mokerslag aan toen ik vernam dat een hogere macht hem totaal onverwachts naar de sterren gezonden had. Een hartaanval was hem fataal geworden…
,,Hij kon wel eens wat afstandelijk zijn”, zei een mevrouw met muisgrijze haren en een bleke gelaatskleur tijdens zijn indrukwekkende crematie. Ach, die oom, soms verlegen. Een ouwe goedzak was het. ,,Hij had altijd zo van die twinkeloogjes”, zei weer een andere mevrouw met een hoogblond bobkapsel. Welja, als ik dan inderdaad de sterren zie twinkelen, zo in de pikzwarte nacht, moet ik aan hem denken. Hoe kan het ook anders. Als een donderslag bij heldere hemel verdween hij. Of als de oerknal. Hij had het zelf ongetwijfeld veel beter kunnen omschrijven. Als sterren- en heelaldeskundige.

vrijdag 3 november 2017

Ik moet je wat bekennen…

Mijn avonturen belevend aan een dynamische Schelde

Ik moet je wat bekennen. Iets heel ongewoons. Wat je zal verbazen. Natuurlijk hebben we allemaal zo onze eigenaardigheden. Of van die bijzonderheden, waar je niet zo snel met anderen over zou praten. Een onalledaagse hobby bijvoorbeeld. Een rare gewoonte die je hebt of een excentrieke sport die je beoefend. Ik weet het, aan onze conditie werken doen tegenwoordig velen van ons. Niets extravagants aan dus, zou je denken. Maar ik maakte, tot een half jaar geleden, wel een hele verrassende ‘total body workout’ mee: Ik nam deel aan het leven van een paaldanseres met danssessies die zij uitvoerde in nachtclubs. Zij deed dat niet voor niets: zij wilde namelijk een boot kopen. Een aak welteverstaan…

Je kent ze vast wel. Van die mensen die altijd een keurig leven leiden. Volgens de regels van de wet. Beschreven of onbeschreven. Het maakt niet uit. Zoals het hoort. Daar ben ik er één van. Mijn rekeningen betaal ik op tijd. Ik rijd niet door het rode stoplicht en afval scheid ik op de juiste manier. Kauwgom gooi ik niet op de stoep. Ik houd mij op de weg aan de maximumsnelheid. Niets aan de hand dus zou je zeggen. Toch leef ik een losbandig en dynamisch leven. Altijd op zoek naar avontuur. Naar sfeervolle locaties en inspirerende mensen of niet alledaagse activiteiten.

Zo beleefde ik tot een half jaar geleden het leven mee van een paaldanseres in een nachtclub. Eén van hoogstaand niveau. Door de week had zij een kantoorbaan maar in het weekend ging zij volledig los. Het voelde voor haar als een ‘total body workout’ en sloeg daarmee twee vliegen in één klap: zij werkte aan haar conditie en verdiende geld als water. In de desbetreffende club had ze haar vaste klantenbestand. Sommige bezoekers kwamen speciaal voor haar. Het vergde wel enige creativiteit in haar kleding en in haar dansen om de bezoekers niet te vervelen. Iets wat helemaal aan haar was besteed. Maar dat is nog niet alles. Tot voor kort ging ik met weer een ander hoofdpersonage elk weekend van haar leven uit tot diep in de nacht. Nee. Niet in mijn eigen woonplaats, stel je voor zeg, ze zocht het verderop: internationaal. Zij koos voor hartje Londen. Soms ging zij alleen, soms met vriendinnen. Maar ik hield haar al die tijd in het vizier. Na al deze uitgaansweekenden met haar amoureuze ontmoetingen, moest ik er daarna even tussen uit. Ik vluchtte in een nieuw avontuur waarbij ik meegesleurd werd in een weekendje uit, zo midden in de heuvels van Limburg in een mooi hotel. Deelnemen aan een workshop schilderen was verplicht. Een leuke bijkomstigheid was dat de cursusleider er eentje was om door een ringetje te halen en hij noemde één van zijn cursisten zelfs zijn muze. Het was een heerlijke tijd alhoewel ik er af en toe spannende momenten beleefde. Overigens, ook het leven van die paaldanseres eindigde dramatisch. Louche types slopen als dieven in de nacht haar leven binnen. Gelukkig had al dat paaldansen haar voldoende geld opgeleverd om haar droom te realiseren: het kopen van die aak, zoals ik je al eerder vertelde. Toen zij haar ‘boot warming party’ hield, bleek dat achteraf wel het decor te zijn van een akelige afrekening georganiseerd door ongure individuen van die exclusieve ‘onderneming’.

Ik moet soms even frisse lucht opsnuiven, na al die avonturen. Even mijn hoofd leegmaken in de frisse buitenlucht. Alhoewel deze omgevingen mij alleen maar uitnodigen nieuwe avonturen te beleven: zittend op een omgehakte boomstam terwijl koninginnepages langs mij heen fladderen, aan de dijk met een dynamische Schelde aan mijn voeten met wisselende lichteffecten of aan een picknickbank met een Franse oceaan eindeloos voor mij uitgerold. Ik beleef ze het liefst in boekvorm of tijdschriftvorm. Koude abstracte teksten schijnend vanaf een tablet, zijn niet aan mij besteed. Geef mij maar een heerlijk boek met een aantrekkelijke cover en hagelwitte pagina’s met de geur van de drukpers er nog aan. Engelse schrijfsters bijvoorbeeld, maar ook Nederlandse, nemen je mee naar bijzondere huizen of uitzonderlijke locaties en laten je de meest boeiende avonturen beleven. Elisabeth Haynes, Marijke Verhoeven, Erin Kelly en Nicci French zijn nog maar enige voorbeelden.

Het lijkt een onschuldige verslaving, mijn leesverslaving. Maar menig eigenaren van wachtkamers zullen wel al tot de ontdekking gekomen zijn dat er zo hier en daar wat lectuur ontbreekt, want eenmaal verzonken in een levensverhaal geselecteerd door de redactie van het desbetreffende blad, dan moet ik het wel uitlezen. Inderdaad ja, ook tijdschriften hebben een magische invloed op mij. Op een onbewaakt ogenblik verdwijnt dan het magazine in mijn tas om het vervolgens, als mijn bezoekje bij de medisch specialist of kapster beëindigd is, het verhaal snel uit te lezen. En heb ik dat nog niet uit, dan sta ik al te springen om het volgende te lezen, geïnspireerd en nieuwsgierig gemaakt door de korte stukjes op de achterzijde van het boek of door de intro in het kleurrijke tijdschrift. Elke keer weer ben ik op ontdekkingstocht naar die ultieme, bij voorkeur Engelse schrijfster, alhoewel ik ook met regelmaat mijn grenzen verleg door uitstappen te maken naar avonturen geschreven door andere auteurs. En terwijl menig tv- en computerschermen in woonhuizen flikkeren, beleef ik de meest fantastische avonturen met de meest boeiende personen op sfeervolle locaties…

Lees ook:
Trillen met thrillers van 6 januari 2013

donderdag 19 oktober 2017

Laat je verwonderen over de kraanvogels in Frankrijk bij Lac du Der

Kraanvogels landen op de slikplaten bij Lac du Der

Fascinerend en indrukwekkend is de grote trek van de kraanvogels, die start vanaf hun geboortegrond in de Scandinavische landen met als eindpunt Zuid-Afrika. Om deze lange en vermoeiende tocht te onderbreken, nemen ze een tussenstop bij Lac du Der: een kunstmatig meer met een belangrijke functie; zorgdragen voor het juiste waterpeil in de Seine. Dit om te voorkomen dat de inwoners van Parijs en omliggende dorpen en steden natte voeten krijgen. Naast deze belangrijke taak is dit meer inclusief bewoners een prachtig natuurgebied van een ongekende schoonheid en met een bepaalde dynamiek, waar dus elk najaar duizenden kraanvogels neerstrijken. De slikplaten, die in de zomer onder water staan, zorgen voor belangrijke slaapplaatsen voor veel kraanvogelfamilies. Nog voor het ochtendgloren trekken ze in groepen naar de weilanden en de maisvelden om daar hun voedsel te verorberen. Zorg dat je erbij bent, want deze magnifieke vogels bezorgen een prachtig schouwspel zo vliegend in de vroege frisse ochtenduren met wisselende kleurschakeringen aan de hemel. Aan het eind van de middag keren ze terug naar de slikplaten.
Geniet van hun landingen, die door hun gracieuze vleugelbewegingentechniek op een balletvoorstelling lijken. Uitgevoerd in het uitgestrekte decor van het Lac du Der-Chantecoq. Het ‘groe groe’ geluid dat ze hierbij produceren, maakt het mystieke sfeertje helemaal compleet. Rond oktober/november landen hier zo’n 20.000 vogels. Sommige plakkers blijven, anderen vliegen door naar het zonnige zuiden. In maart keren ze weer terug naar het noorden, naar de vruchtbare gronden waar de gevleugelde families weer verder uitgebreid worden!
Maak kennis met deze opmerkelijke vogel met een vleugelspanwijdte van wel 2 meter breed, zijn grappige rode kapje en flamboyante staart!

Ook te spotten bij Lac du Der: zeearend, zilverreiger, knobbelzwaan, kuifeend en nog veel meer!

donderdag 28 september 2017

Ontdek Wimereux: badplaats aan de Opaalkust in Frankrijk

Een wandelpad vanaf Wimereux leid je naar Boulogne sur Mer

Wimereux: één van de grootste badplaatsen aan de Opaalkust. Glorieus liggend in de Baie Saint Jean. Met uitzicht op de haven van Boulogne sur Mer. Verrassend zijn de karakteristieke huizen aan de boulevard in een bepaalde architectonische stijl gebouwd. Het zijn belle epoque villa’s die met elkaar wedijveren om de schoonheid. Wandel eens over de gezellige brede boulevard en geniet in de avonduren van mooie zonsondergangen. Voor kinderen is er een strandclub met activiteiten en spelletjes.

Vertrek vanaf het Office de Tourisme voor een prachtige wandeling (10 km) naar de Pointe aux Oies.

Kampeerders verblijven op camping Municipal L’Olympic aan de 49 rue de la Libération vanwaar je binnen 5 minuten naar de boulevard wandelt. Hier kun je bij helder weer de rotskust van Engeland zien.

Bezoek ook eens Hardelot met zijn statige villa’s midden in geurige dennenbossen die in sterk contrast staan met de abstracte vakantieappartementen aan de boulevard. Het centrum met winkels en terrassen is een bezoekje waard!

Lees ook van 17 maart 2016:
Provins: Middeleeuwse ommuurde stad herbergt historische elementen en een verrassende rozentuin

dinsdag 29 augustus 2017

Natuur is soms heel dichtbij…

De keizersmantel op bezoek in onze tuin

We struinen heel wat af in de natuur. Is het niet door weelderige bosjes dan wel weer langs eindeloze zandstranden. Of gaan we op ontdekking langs wegkanten. Je hoeft niet altijd ver weg! Natuur is soms heel dichtbij. Met onze neus er bovenop zittend hebben we al heel wat planten gedetermineerd, nieuwe natuurgebieden ontdekt of gemediteerd bij de meest fantastische zonsondergangen. Zeldzame orchideeën, velden vol met klaprozen en bijzondere vogels horen al tot onze ontdekkingen. Hierbij is het natuurvakblad Roots een informatiebron die ons theoretische kennis van de natuur weet bij te brengen. Eén keer in de maand leren we van de natuurdeskundigen, die dit vakblad aansturen, wat er de komende maand weer allemaal in de natuur te zien, te ruiken en te beleven valt. Nationaal maar ook internationaal. Mooie kleurrijke foto’s omkaderen de teksten.

Zo viel mijn oog onlangs in het tijdschrift op een bloedmooie oranje vlinder: de keizersmantel. Door Roots genoemd als de vliegende gigant. Ik dacht meteen: hé, die kennen we! Want ook in onze tuin, hoe klein die maar is, doen we heel wat ontdekkingen op het gebied van zeldzame vlinders en libellen. Biologen zouden eens een kijkje in onze kleine oase moeten nemen: zo hadden we, naast de keizersmantel ook al de kolibrievlinder en het oranjetipje te gast. Nieuwsgierig las ik het artikel over deze bijzondere vlinder door: onze grootste parelmoervlinder behoorde vroeger tot de talrijke vlinders in ons land. Met zijn grote oranje vleugels fladderde hij heel Nederland door. Tot ongeveer 1980. Sindsdien werd hij maar zo af en toe gesignaleerd. Nu schijnt hij zich weer succesvol voort te planten op drie plekken in Nederland: in Zuid-Limburg, in Gelderland en in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Gebieden ver van ons vandaan. Hij heeft dus wel heel veel kilometers afgelegd om richting onze tuin te fladderen! Schijnbaar een bloemrijke ruigte met geschikte nectarplanten, want, zegt de Roots, het is daar waar hij vooral verblijft.

Bron: Roots juli 2017