Japanese Walking

 

,,Ik moet de parkeerschijf verzetten,” merkt mijn wandelmaatje op. Plotseling versnelt hij zijn pas. Ik versnel eveneens maar kan hem nauwelijks nog bijhouden. Van gewoon wandelen zijn we gaan snelwandelen. We zijn niet zo ver meer verwijderd van de auto. De fictieve parkeerschijf lonkt. De zogenaamde boete hangt boven ons hoofd: Je moet je fantasie zo af en toe inzetten tijdens het Japanese Walking. Met deze vorm van trainen, wandel je drie minuten rustig, waarna je drie minuten snel wandelt alsof je de trein moet halen. Of in dit geval, alsof je een zogenaamde parkeerschijf moet verzetten. We zijn inmiddels bijna aan het einde van onze training. Het is een ontspannen manier van sporten. Dat klinkt paradoxaal maar toch is het zo. Je kunt het gemakkelijk tussendoor beoefenen en op elk moment van de dag. Het enige wat je nodig hebt, zijn goede wandel- of trimschoenen. Uiteraard is makkelijk zittende kleding ook een aanrader. Hoewel je Japanese Walking  ook in een spijkerbroek kan beoefenen. Nog een tip: Kleed je niet te dik aan.

Een intervalapp zorgt ervoor dat we 33 minuten lang in blokken lopen. Aan het einde van een interval, geeft de app een seintje. Zo genieten we volop van de omgeving, en hoeven we niet alsmaar op de klok te kijken. Voordat we beginnen, doe ik een aantal warming-up oefeningen. Wanneer de benen zijn gestretcht, starten we de timer. We wandelen rustig drie minuten. De lucht ruikt fris. Mist hangt als een witte deken over het landschap. Het is bijna bladstil. Hoewel er op dit moment geen bladeren aan de bomen zitten, maar bij wijze van spreken. Dan hoor ik een stem: ,,Drie, twee, een: WORK.”  We versnellen onze pas. De ademhaling gaat omhoog. De hartslag doet mee. Het is even doorzetten. Je bent niet gewend om drie minuten lang de pas er flink in te houden. Het verstilde landschap is een genot om doorheen te lopen. Kale grillige takken doemen op. Zachtgele langwerpige bloemen hangen talrijk aan de hazelaar. Dode takken zijn bedekt met mos. 

,,RUSTEN!’’  Toch komt de stem nog onverwacht. Zitten de drie minuten er nu al op? De natuur is  een mooie afleider. De ademhaling daalt. De hartslag ook. Maar als die na drie minuten weer normaal is, klinkt het opnieuw: ,,Drie, twee, een: WORK.” En daar gaan we weer! Ik zie spinnenwebben als vangnetjes tussen de bomen.  Regendruppels liggen als parels op de grassprieten. Een fazant steekt het wandelpad over in snelle pas. Het lijkt wel of hij Japanese Walking beoefent. Eén ding is zeker: We bewegen en de kans op blessures is minimaal. En de winterdip? Die verdwijnt als sneeuw voor de zon. Nu nog op tijd die parkeerschijf verzetten…