Jarenlang hebben we gewacht, gehoopt en er naar uitgekeken. Elke winter doen we het weer: hopen dat de wereld verandert in een adembenemend wit schilderij. Compleet met takken met sneeuw die zwaar doorzakken. Witte paden die je bewandelt terwijl de sneeuw onder je voeten knoepert. Want dan pas kan je spreken over een echte winterse dag. En vorige week was die er zomaar. Op dat moment leg je alles aan de kant en stap je het licht tegemoet, en wandel je in zachtheid. Het witte geweld dat stilte met zich meebrengt, en wat bovenal mooie plaatsjes oplevert: herinneringen aan die ene winterse dag.
