Het cadeau

Het cadeau lag op tafel, zorgvuldig ingepakt met een rood lint…Thijs had dit voor mij na zijn overlijden achtergelaten. Aarzelend sloot mijn hand zich om het rode lint. Ik trok er zacht aan, het gleed als vanzelf van het kartonnen doosje. Ik wist niet wat ik moest verwachten, een emotioneel aandenken? Een mooie foto? Of een persoonlijke brief? Niets van dat alles. Een stapel met kaartjes waren zorgvuldig beschreven met namen. Een simpel begeleidend briefje moest duidelijkheid scheppen: in zijn met hanenpoten geschreven handschrift had hij het volgende neer gekladderd: “Bezoek deze mensen dag na dag, en je zult mij vinden.” Ik nam de kaartjes een voor een in mijn handen en las de namen: Aafke, Dagmar, Fiona, Bas, Peter, Tim, Daan. Wat moest ik hiervan denken? Ik besloot de daad bij het woord te voegen: op maandag bezocht ik Peter, zijn vader. Zijn handen omsloten mijn handen, wat kwamen ze mij bekend voor! En zijn oogopslag was schrikbarend dezelfde oogopslag als die van Thijs. Het voelde gelijk vertrouwd. Op dinsdag bezocht ik Aafke, zijn  zuster. Samen met haar maakten we een picknick in de duinen. Het herinnerde mij aan de vele picknicken samen met Thijs. Op woensdag ging ik mountainbiken met Daan, zijn beste vriend. Ik zag in hem dezelfde passie en actie als Thijs had. Op donderdag had ik een etentje met Bas, zijn trouwste collega. Met dezelfde humor als die van Thijs had ik een voortreffelijk avondje uit. Op vrijdag kookte ik samen met Fiona, die hij had leren kennen via een kookcursus. Samen met haar maakte ik zijn favoriete gerecht klaar. Op zaterdag ontmoette ik Dagmar, zijn buurmeisje uit zijn jeugd, die hem meegemaakt had als kind. Alle schavuitenverhalen passeerden de revue. Onder het genot van een drankje haalden we beiden de leukste herinneringen op. Op het laatste kaartje stond Tim, de onbekende Tim. Maar wat moest ik van hem verwachten? Ik wist niet wie hij was, hoe hij eruit zag, hoe oud hij was. Op het kaartje bij zijn naam stond dat ik naar het strand moest komen, daar zou hij vaak te vinden zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ik liep de duinovergang op en keek over de uitgestrekte zee. Een pad cirkelde de duin af, diverse voetsporen lieten zien dat al velen mij waren voorgegaan. Een strakblauwe lucht omarmde de zee. In de verte zag ik mensen als kleine poppetjes langs de branding flaneren. Met mijn voeten diep wegzakkend in het zand, daalde ik de duin af. Het strand lag als een open boek voor mij. Golven rolden af en aan. Ik liep alleen en besloot de vele voetsporen in het zand te volgen. De afgelopen week resumerend, besefte ik dat ik niet eenzaam hoefde te zijn, Thijs was niet echt weg, ik vond hem in de vele lieve mensen om mij heen. Ik keek opnieuw naar de voetstappen in het zand en realiseerde me wat Thijs mij met Tim duidelijk had willen maken. Er bestond geen Tim, Tim was door hem verzonnen. Ik moest naar het strand komen en de voetstappen zien in het zand, als teken dat ik omringd word door al die lieve vrienden en familie van hem... 

Uitkijk vanaf de dijk

Uitzicht vanaf de dijk over de polder

,,Je kunt hier kilometers ver kijken,” is een veelgehoorde zin van toeristen die in Zeeland op vakantie komen,  ,,en de vele dijkjes die het landschap doorbreken, zo bijzonder.” Lopend over de Oude Zeedijk vlakbij Zuidzande, ervaar je de essentie van deze twee uitspraken. Knoestige wilgenboompjes en meidoorns met bungelende rode besjes begeleiden je over de eeuwenoude verhoging die de mensen in vroegere tijden moesten beschermen tegen de zee. Vanaf deze hoogte heb je in een cirkel van 360 graden een panoramisch uitzicht over de Zeeuwse polders: een stilleven van akkers en stukjes kreek badend in  groene weilanden. 

Korstmossen liggen als een dun dekentje over de takken van de meidoorn. Over de dijk het pad volgend, hebben we het weer mee: een strakblauwe lucht omarmt de Zeeuwse polder. We zien diverse soorten wilgenbomen met holle stammen en met knoestige takken, maar soms ook met slanke stammen. 

De drinkput omkaderd met wilgenboompjes

Het pad maakt een flauwe bocht naar rechts, alhoewel de zee hier al een tijdje buitengesloten wordt, ervaar je de zilte geur van een koel briesje. We kunnen het karrenspoor rechtdoor nemen, maar we gaan naar beneden voor de eerste stop. Een picknickbank biedt uitzicht over de kreek. Hier ervaar je de stilte door de zacht kabbelende golfjes. ‘Natuurgebied Het Zeeuwse Landschap’, staat er op een bord geschreven.

In de verte prijkt de tranende watertoren van Oostburg en zien we miniatuurhuisjes van Zuidzande. Een dijk met populieren doorkruist in de verte ook maar weer eens het landschap. Een biddende torenvalk neemt ruim de tijd om zich op een muis te storten. Het pad verder vervolgend maken we een slingertje naar links. Midden in het landschap zien we een drinkput met wilgenboompjes eromheen.

,,Vanaf de Zeedijk heb je uitzicht op de bijzondere watertoren van Oostburg"

Een ruïne maakt het eeuwenoude karakter van het Zeeuwse land compleet.

Er schijnt hier vroeger een cafeetje geweest te zijn met eigengemaakt bier. Dat was nogal zurig. Je moest wel erge dorst hebben om hiervan te willen drinken.

Op de Austerlitzdijk groeien paddenstoelen

Halverwege de wandeling kun je een tweede stop nemen. Met behulp van informatiepanelen kun je over de geschiedenis en de diverse flora en fauna van deze omgeving lezen. Veel voorkomend zijn de meidoorn (wat we al wisten), hondsroos en verschillende bramen, waaronder de koebraam. Is het je ook al opgevallen dat taluds aan de ene kant steiler zijn dan aan de andere kant? Waar vroeger de zee stroomde, is het minst steil.

De Austerlitzdijk verder vervolgend, zien we omgeploegde akkers bedekt met hompen klei die als visschubben naast elkaar op het land liggen. Op de dijk ontdekken we een bosje lieflijke madeliefjes en donkerbruine paddenstoelen als dichtgeklapte parasolletjes. 

Wanneer je bovenop de dijk loopt, sta dan even stil en geniet van de weidsheid tussen de ongerepte akkers. Aan het eind van het graspad gaan we links de Brugsevaart in. Een glooiend weilandje met dottige shetlanders trekt dan direct de aandacht. Met hun chocoladebruine wollige vacht lijken ze uit een sprookje te zijn gestapt.

We weten het zeker: hier willen we naar terugkomen! Net op dat moment zien we het bord: Minicamping ‘De Paardenwei’. Je kunt het wel al raden! We hebben een plaatsje gereserveerd voor het eerste zonnige voorjaarsweekend dat gaat komen!

Lees ook: Margarethapolder: eldorado voor weide en watervogels

Voorjaarsstorm wordt lentebriesje

De zon piept af en toe door de wat grauwe wolken. Vogels oefenen hun eerste voorjaarsconcerten. Ik gooi de bedompte ramen open en snuif frisse lucht op, mijn longen vullen zich met nieuwe energie. Om me heen kijkend zie ik stofjes opdwarrelen wanneer de kat zijn voorjaarsrace door de kamer maakt. Hij het voorjaar in zijn kop? Ik ook. Kasten moeten weer eens opgeruimd worden, spullen opnieuw geordend, gordijnen gewassen, ik ga de lente in mijn huis welkom heten. Ik open de eerste la en pak kordaat mailings en oude tijdschriften eruit, en hé, oja, adresstickertjes, die had ik ook nog. En hier, mijn adressenboekje met Holly Hobby, wat zeg je? Holly Hobby? Of dat nog bestaat? Geen idee, bij mij wel dus, dit adressenboekje kreeg ik voor mijn verjaardag van mijn oma. En niet alleen dat. Ook gaf ze mij iedere keer een nieuwe pop. Na Mopje kwam Marianne, na Marianne kwam Bella, na Bella Toosje, afijn, ik kan zo nog wel even doorgaan. Zij bracht gezelligheid en warmte in de familie. Sinterklaasfeesten, kerstbrunches, sjoelen, lekker eten, ze genoot van het leven. Ach, wat was dat een gezellige tijd. Ik merk dat er een traan over mijn wang biggelt…maar nu moet ik echt weer verder met opruimen, sorteren en selecteren, zo schiet het niet op, die voorjaarsopruiming wordt zo een najaarsopruiming. Ik droom weer helemaal weg in mijn herinneringen. Goed doorpakken nu, ik pak een grote stapel uit de la, kleine foldertjes glijden ertussen uit: ‘Canisvliet, van stortplaats naar ereplaats’, lees ik. Ach ja, wat was dat vorig jaar een mooie wandeling die we in dat natuurgebied gelopen hebben: minuscule vlindertjes die je de weg wijzen, muren van geurende meidoorns, een wereld van sneeuwwitte fluitenkruid, paarse dekens van hondsdraf en roze miniladdertjes van vogelwikke. Aan de kabbelende kreek genieten van de warmte van de zon…mmmm, ik zie het weer helemaal voor mij. Daar moeten we dit jaar toch weer naar toe. Deze folder moet apart! Wacht, hadden we niet de foto’s op de laptop staan? Eén druk op de knop, en hij is zo opgestart. Ondertussen weer terug naar mijn ‘voorjaarsstormopruiming’, dat lijkt nu meer op een zacht geluwd lentebriesje. Ik heb nog geen vierde van mijn la opgeruimd. Hé, zie ik daar niet mijn poëziealbum? Toch even snuffelen in al die oude versjes van mensen van lang geleden….ach de voorjaarsopruiming, altijd weer boeiend…

Catching the Geocatcher

Wil je ook eens heerlijk struinen in de bossen? Rondkijken naar wilde dieren zoals de wolf, de ram, de beer en de haas? Ga dan op zoek naar de schat van Reinaert de Vos. Of, doe zoals ik, loop mee met geocacher Ronny Bouwens, of kan ik beter zeggen Ronny de Vos?

Ontdek de bijzondere 'schatten' in het bos

Met mijn bergschoenen aan en gewapend met een dikke winddichte winterjas volg ik de geocacher, zigzaggend door de natuur in de Braakmanbossen bij Hoek, want de route loopt niet altijd over de gebaande paden. Ondertussen rondkijkend of ik nog wat kan ontdekken in de natuur. Gelukkig is het droog, de lucht toont verschillende schakeringen aan blauw, grijs en wit. De bomen zijn helemaal kaal maar hebben al knoppen ter voorbereiding op de lente die straks gaat komen. We lopen over een karrenspoor, geelkleurig riet zorgt voor een kleurrijke onderbreking in de natuur. Het is winter, we kunnen dus wat dat betreft niet veel meer verwachten. Alhoewel, als je je ogen de kost geeft, valt er af en toe wat te ontdekken: een berkenboomstammetje met bekermos en gele paddenstoeltjes of het zachte gehinnik van paarden op de achtergrond.

,,Het leuke aan dit schatzoeken is dat je lekker in de natuur bezig bent en op plaatsen belandt waar je normaal nooit komt."

 Ronny, de geocacher, houdt abrupt zijn pas in, ondertussen zijn gps ontvanger raadplegend. Ik kijk op het kleine minischermpje mee dat lijkt op het monitortje van een mobiele telefoon. Ik zie op een klein plattegrondje waar we nu staan en met behulp van een pijltje  geeft hij richting aan waar de ‘speurder’ naar toe moet. ,,Luister,” verduidelijkt Ronny, ,, hij geeft een piepje wanneer je er dichtbij bent.” We struinen kriskras door een hoog veld met gras en stekelige bosjes.

Het opschrijven van het cijfer van de schat

Ik moet moeite doen om de geocacher bij te houden. Want eenmaal zijn schat op het spoor, is hij niet meer te houden. Terwijl we rondbanjeren door het struikgewas, hoor en zie ik eenden overvliegen, het zachte gekeuvel zorgt voor een gezellige sfeer in dit Braakmangebied. Bij een bosje met wat hogere takken, houdt de schattenzoeker even halt, door het dichte struikgewas zoekt hij de boom af: ,,Het valt niet altijd mee,” verzucht hij, ,,maar als je de cache eenmaal gevonden hebt, is de voldoening des te groter. Het leuke aan dit schatzoeken is dat je lekker in de natuur bezig bent en op plaatsen belandt waar je normaal nooit komt, het zoeken, iets vinden met een verhaal erachter, daar doe je het voor, “ verklapt Ronny, geocacher sinds juni 2013 en al 131 caches op zijn naam. Ik zie dat hij ondertussen de cache tussen duim en wijsvinger enthousiast naar boven houdt: ,,Weer een dier van het Reintje Vos verhaal gevonden: de kater. Elk dier heeft een nummer, die moet ik opschrijven, verder verwijzend waar ik de schat van Reintje kan vinden!”

De wolf is gevonden

Aldus de enthousiaste geocacher. Terwijl ik snel wat foto’s neem van het ‘moment suprême’ hoor ik op de achtergrond het gekir van een fazant en het gegak van ganzen. Eigenlijk best gezellig zo, lekker de natuur in, ondanks dat het winter is, op zoek naar denkbeeldige wilde dieren. Rond mij heen kijkend, ondertussen genietend van de bloeiende els, ben ik weer bijna mijn ‘schattenzoeker’ kwijt. Hup weg is hij, op zoek naar de volgende cache: met mijn laarzen soppend over een modderig pad, ontdek ik mijn speurder bovenop een bult: ,, Hier is het ook mooi, “ zegt Ronny, ,, je hebt een prachtig uitzicht over het Braakmangebied, wacht, ik neem gelijk een foto.” Met zijn armen gebarend om zich heen, duidt hij zijn kijkrichting aan. Ik hoor ganzen giebelen. De route verder vervolgend dwars door hoge grassen, bosjes, bramenstruiken, kriskras door het krekengebied vangt de schattenzoeker uiteindelijk al zijn wilde dieren. Tenslotte alle cijfers gevonden, wijst de oplossing je definitief de weg naar de schat van Reintje de Vos.

Bij het verlaten van ons struingebied, begint de schemering langzaam in te vallen. Boven het poldergebied geniet ik na van goudgele banen in de lucht, de zon gaat langzaam onder….

Nieuwsgierig geworden naar het geocachen? Meld je dan aan op de volgende site: www.geocaching .com en volg de instructies. Daar vind je ook de gegevens voor het vinden van de caches (schatten).

Wat is geocaching?

Iemand verstopt op een bijzondere plaats, meestal in de natuur, een waterdichte doos of kokertje met daarin een logboek, en verder eventueel een aantal leuke voorwerpen om te ruilen.
Met zijn hand-GPS (al voor 100€ verkrijgbaar) bepaalt hij de precieze coördinaten van de schuilplaats, die hij vervolgens publiceert op de Geocache-website www.geocaching.com. Anderen lezen die coördinaten en kunnen op zoek gaan naar de cache ('schat').Vervolgens loggen ze hun bezoek op de speciale cache-pagina om hun bezoek kenbaar te maken.

Bron: www.geocaching.nl

Onderzoekers pleiten voor zoute gewassen

Universiteit Wageningen onderzoekt mogelijkheden zeewier en zoute aardappelen

De Wageningen UR heeft  sinds een  jaar projecten gestart met het kweken van zeewier en zilte gewassen. Dit doen ze om te onderzoeken of hiermee vraagstukken in de toekomst als voedseltekort en milieuvervuiling  opgelost kunnen worden en  het verzilten van landbouwgrond op een positieve wijze ingevuld kan worden. 

Willem Brandenburg, onderzoeker van Plant Research International, onderdeel van Wageningen UR en coördinator van dit soort proeven zegt het volgende: ,,Door de stijging van de zeespiegel gaat het land steeds verder verzilten en landbouwgrond is dan niet meer bruikbaar voor de oorspronkelijke gewassen. Daar komt nog bij dat de wereldbevolking steeds groeiende is en ruimtegebruik een groter probleem vormt.  Dieren die voor de voedselconsumptie gebruikt worden, nemen ook nog eens  ruimte in beslag. Bovendien zijn ze minder efficiënt in het gebruik van natuurlijke hulpbronnen dan planten.”

Voordelen van zeewier: -          Het behoeft geen zoet water -          Het kan op zee geteeld worden (neemt dus geen ruimte op het land in beslag) -          Natuur kan zich herstellen -          Bevat fosfaten en sporenelement zoals jodium, hierdoor kan zeewier gebruikt worden als groene mest voor het land. -          Milieuvriendelijk  telen (behoeft geen bestrijdingsmiddelen)                            -          Te gebruiken als bouw- en brandstof                              -         Te gebruiken als voedsel

De mens haalt zijn eiwitten grotendeels uit vlees en zuivel.  Men heeft ontdekt dat eiwit van dezelfde kwaliteit zich ook in zeewier bevindt. Bij natuurgebied de Schelphoek in Zeeland heeft   Wageningen UR in zee een werkvlot met modules gebouwd. Onder deze constructie zijn verschillende soorten zeewier aangebracht. Dit wordt een zeeboerderij genoemd.

Peter Maas van Staatsbosbeheer, boswachter in Zeeuws-Vlaanderen, reageert als volgt op de verzilting van onze grond en de ontwikkeling in zoute producten: ,, Natuurgebieden die meer zouden verzilten zijn voor ons geen probleem. Integendeel. De typisch Zeeuwse natuur had juist altijd een sterk zilt karakter. Maar voor landbouwgronden ligt dat anders. Beregening van landbouwgrond dient namelijk met zoet water te gebeuren. Wij merken nog niet concreet dat de polder gaat verzilten: de Braakman, dat ooit een zeearm was, wordt steeds zoeter. De verzouting uit de Middeleeuwen ebt langzaam weg. Echter door de stijging van de zeespiegel zal onze bodem wel weer terug verzilt raken, maar dit zal een proces zijn van honderden jaren.”  Is er kans op meer natuurgebied wanneer we  ruimte krijgen op het land doordat we zeewier in de zee gaan kweken? Peter denkt van niet: ,, Nederland is behoorlijk vol, de druk op ruimte is groot, bovendien kost ruimte veel geld.”  Op de vraag of zeeboerderijen met het kweken  van zeewier de toekomst worden antwoordt hij: ,,In eerste instantie zie ik deze boerderijen meer als aanvulling op het landbouwpakket dat we hebben. Feit is wel dat Zeeland  zich bezig houdt met een biobased economy, sterker nog, het zijn de peilers van nu waar het Zeeuwse bedrijfsleven zich op richt.” De toekomst zal het verder uitwijzen.

Clingse bos: paddenstoelen, naaldbomen en korstmos

Mos zo zacht als een verend matras

Tekst: Cora Verhelst

Fotografie: Ronny Bouwens

We bezoeken regelmatig  verschillende natuurgebieden in Nederland: Limburg met zijn glooiende heuvels, de Veluwe met zijn bronstige herten en paarse dekens aan heide, Zuid-Holland met zijn ellenlange stranden,  Noord-Holland met zijn paletten aan bloembollen, Brabant met zijn Drunense duinen waar je elk moment de zee verwacht te horen ruisen die er nooit zal komen. Maar nergens vind je het  zachtste en kleurrijkste mos,  de mooiste paddenstoelen en opmerkelijkste korstmossen als in de Clingse bossen: een bijzonder gebied aan de Belgische/Nederlandse grens.   

Kerstbomenland 

Tussen Hulst en Sint Jansteen strekt zich een buitengewoon bosgebied uit.  Liggend op een dekzandrug waan je je in een totaal andere natuurwereld dan in de kleiachtige polders eromheen.

Sneeuw? Nee, witte korstmos

Tijdens de herfstperiode vind je hier ook nog eens een grote verscheidenheid aan paddenstoelen: uitwaaierend aan de voet van bomen, met wrattige uitstulpingen of als treetjes aan een boom. Uniek zijn de rood met witte stippen. Hiervoor moet je bij het naaldbosje tussen de naaldbomen door scharrelen. Trek niet je zondagse pak aan, want je blijft geheid ergens aan vast haken. Wanneer je in het hart komt van het naaldbosje, voel je je als de kersman in kerstbomenland! Bovendien zorgt het mos voor een zacht gemêleerd matrasje onder je voeten. Verend en wel!  Het zachtgroen met bloeiende rode puntjes ertussen zorgt voor een warm effect. Al struinend valt ons oog op een naaldboompje uitgevoerd in wintertooi. Hier lijkt plaatselijk een winterbuitje gevallen te zijn! Dit is echter gezichtsbedrog: wit korstmos bedekt het boompje. En de rood met witte stippen? Die staan er volop en maken het plaatje compleet.

De mooiste onder de paddenstoelen: rood met witte stippen

Na een uurtje speuren naar zwammetjes en andere herfstschatten zijn we het erover eens:  dit groene toneel aan de rand van de Belgische grens is een aanrader voor iedereen die op zoek is naar uitzonderlijke groene natuurschoonheden. 

©

Le Bourget: Franse sferen in Axel

Als je helemaal idolaat bent van Frankrijk en in Nederland woont, wat doe je dan om je passie dichterbij te halen? Juist, een brocante beginnen met meubelen uit Frankrijk

,,Als ik niet in Frankrijk geweest ben, heb ik geen vakantie gehad. De Franse sferen, het Franse leven, alles wat met Frankrijk te maken heeft, trekt mij aan. Daarom ben ik ook zo enthousiast om Franse artikelen te  verkopen, ik wil hiermee een stukje Frankrijk naar Nederland halen.” Dat zegt Yvonne, sinds juli 2013 eigenaresse van Le Bourget, een brocante- annex cadeauwinkel met salon de thé in Axel. Geboren in Dordrecht, opgegroeid en nog steeds woonachtig in de omgeving van Axel.  ,, Toen ik zeven was, zijn wij naar dit stadje verhuisd, het was even wennen, maar ach, als kind pas je jezelf snel aan.”  Na de lagere school volgt Yvonne de Mavo. Hier blijkt dat ze meer een praktijkmens is dan een theoriemens:  ,,Na de Mavo heb ik een  opleiding gevolgd met werken en leren tegelijk en ik kon toen ook  in een baan aan de slag. Ik was direct toegewijd aan mijn werk, bleek commercieel ingesteld te zijn en open te staan voor de wensen van de klant.  Met de inzichten van mijn vader die leidinggevende in de bouw was, kon ik mijn capaciteiten verder ontwikkelen.”

,,Ik ga er voor de volle 300 procent tegenaan.”

Yvonne omschrijft zichzelf daarom ook als een aanpakker, een persoon die ondernemend is, spontaan maar ook impulsief kan zijn. Dat is ook de reden – en natuurlijk door de passie – dat ze samen met haar man besloot om te gaan wonen en werken in Frankrijk: bij ‘Domaine de Marsoupe France’ kon ze haar commerciële en organiserende talenten nog verder ontwikkelen:  ,, In de oude boerderij waren zeventien chambres d’hotes aanwezig. Feestzalen werden verhuurd aan grote groepen. Personeel wierf ik aan en ’s avonds stond ik achter de bar. Ik kan mijn opgedane ondernemingscapaciteiten van toen nu toepassen in mijn eigen zaak.

Waarom ik deze brocante gestart ben? Het idee is vorig jaar in september ontstaan, ik kwam zonder werk te zitten. Ik ben niet iemand die bij de pakken neer ga zitten en niet bang om dingen te doen die ik nog nooit gedaan heb. Alles wat je niet kan, kun je leren, ja zo denk ik daarover. Ik ben geen gestructureerd iemand maar houd van de onverwachte  gebeurtenissen in het leven.”  Zou daarom de Franse cultuur zo bij Yvonne passen? Echter niet alles van de Franse manier van doen komt met Yvonne’s Nederlandse werkwijze overeen: ,,Fransen zijn niet zo georganiseerd als de Nederlanders.  En de Franse slag? Ja, die bestaat echt! Aan de buitenkant ziet het er goed uit maar als je eenmaal naar de details gaat kijken, laten ze wel eens een steekje vallen. Kabeltrekken doen ze gewoon  zonder een pvc-buis, dat kan toch niet!”

Voeg de Nederlandse perfectie samen met Franse brocante en  Yvonne creëert daarmee een unieke combinatie: ,,De sfeer in de winkel oogt Frans, maar de afwerkingen zijn met echte Hollandse precisie gedaan. De collectie in mijn winkel is dynamisch en wisselend. Alles wat je ziet, is te koop, van elk artikel zijn er maar een of twee te krijgen. Sinds kort heb ik Franse biologische thee op mijn kaart toegevoegd.  Wat is er leuker dan een heerlijk kop thee drinken op een echt Frans bankje waar je vervolgens thuis ook weer gezellig op kan loungen. “ Want ook de meubelen in de theesalon zijn te koop! En binnenkort wordt het assortiment  uitgebreid met olijfolie en azijn.

Benieuwd naar Yvonne’s Franse sferen? Bezoek dan Le Bourget – Cadeaux – Salon de Thé, Passage 1 in Axel. Geopend van woensdag tot en met zaterdag en vrijdagavond, koopavond. Of kijk op de website: www.lebourget.nl.

©