Japanese Walking

 

,,Ik moet de parkeerschijf verzetten,” merkt mijn wandelmaatje op. Plotseling versnelt hij zijn pas. Ik versnel eveneens maar kan hem nauwelijks nog bijhouden. Van gewoon wandelen zijn we gaan snelwandelen. We zijn niet zo ver meer verwijderd van de auto. De fictieve parkeerschijf lonkt. De zogenaamde boete hangt boven ons hoofd: Je moet je fantasie zo af en toe inzetten tijdens het Japanese Walking. Met deze vorm van trainen, wandel je drie minuten rustig, waarna je drie minuten snel wandelt alsof je de trein moet halen. Of in dit geval, alsof je een zogenaamde parkeerschijf moet verzetten. We zijn inmiddels bijna aan het einde van onze training. Het is een ontspannen manier van sporten. Dat klinkt paradoxaal maar toch is het zo. Je kunt het gemakkelijk tussendoor beoefenen en op elk moment van de dag. Het enige wat je nodig hebt, zijn goede wandel- of trimschoenen. Uiteraard is makkelijk zittende kleding ook een aanrader. Hoewel je Japanese Walking  ook in een spijkerbroek kan beoefenen. Nog een tip: Kleed je niet te dik aan.

Een intervalapp zorgt ervoor dat we 33 minuten lang in blokken lopen. Aan het einde van een interval, geeft de app een seintje. Zo genieten we volop van de omgeving, en hoeven we niet alsmaar op de klok te kijken. Voordat we beginnen, doe ik een aantal warming-up oefeningen. Wanneer de benen zijn gestretcht, starten we de timer. We wandelen rustig drie minuten. De lucht ruikt fris. Mist hangt als een witte deken over het landschap. Het is bijna bladstil. Hoewel er op dit moment geen bladeren aan de bomen zitten, maar bij wijze van spreken. Dan hoor ik een stem: ,,Drie, twee, een: WORK.”  We versnellen onze pas. De ademhaling gaat omhoog. De hartslag doet mee. Het is even doorzetten. Je bent niet gewend om drie minuten lang de pas er flink in te houden. Het verstilde landschap is een genot om doorheen te lopen. Kale grillige takken doemen op. Zachtgele langwerpige bloemen hangen talrijk aan de hazelaar. Dode takken zijn bedekt met mos. 

,,RUSTEN!’’  Toch komt de stem nog onverwacht. Zitten de drie minuten er nu al op? De natuur is  een mooie afleider. De ademhaling daalt. De hartslag ook. Maar als die na drie minuten weer normaal is, klinkt het opnieuw: ,,Drie, twee, een: WORK.” En daar gaan we weer! Ik zie spinnenwebben als vangnetjes tussen de bomen.  Regendruppels liggen als parels op de grassprieten. Een fazant steekt het wandelpad over in snelle pas. Het lijkt wel of hij Japanese Walking beoefent. Eén ding is zeker: We bewegen en de kans op blessures is minimaal. En de winterdip? Die verdwijnt als sneeuw voor de zon. Nu nog op tijd die parkeerschijf verzetten…

 

Winterakoniet

De winterakoniet laat zich al zien

Het is nog volop winter. En die is vandaag voelbaar. Maar toch, de eerste tekenen van de lente komen eraan: de winterakoniet laat zich al zien. Klein maar dapper is deze knalgele bloeier te noemen. Elk jaar keert hij terug. Door weer en wind, regen of sneeuw, het maakt hem niet uit. Vaak groeien ze in groepjes bij elkaar. Ze vermeerderen zich elk winterseizoen. Met zijn allen sta je toch sterker dan alleen. De temperatuur van vier graden vandaag? Ook daar trekt de winterakoniet zich niets van aan. 

 

Wij besluiten er op uit te gaan. Sommigen geven de voorkeur aan het bos maar wij kiezen vandaag voor een wandeling langs De Schelde. Hoewel de tinten grijs in diverse kleurtonen aanwezig zijn. De zon laat zich even niet zien en verstopt zich achter een wolkendek. De Scheldeflats verhullen zich in een zware mist. Het kanaalwater is stil als een spiegel met hier en daar een zachte rimpeling. Een wulp vliegt laag over het water en komt bij de vloedlijn tot stilstand. En wat kan je dan anders doen dan pootje baden. Dat doet hij dan ook. In de verte doorklieven binnenvaartschepen het zeewater. Het haventje bij De Griete ligt er verlaten bij. Maar wanneer je de pier afloopt, kan je bijna de zeeschepen aanraken. Hoe dynamisch kan je het hebben?

Sneeuwpret

Jarenlang hebben we gewacht, gehoopt en er naar uitgekeken. Elke winter doen we het weer: hopen dat de wereld verandert in een adembenemend wit schilderij. Compleet met takken met sneeuw die zwaar doorzakken. Witte paden die je bewandelt terwijl de sneeuw onder je voeten knoepert. Want dan pas kan je spreken over een echte winterse dag. En vorige week was die er zomaar. Op dat moment leg je alles aan de kant en stap je het licht tegemoet, en wandel je in zachtheid. Het witte geweld dat stilte met zich meebrengt, en wat bovenal mooie plaatsjes oplevert: herinneringen aan die ene winterse dag.

 

Van stijl naar vlak

Wat had ik er zin in! Een weekendje naar Provinciaal Domein Puyenbroeck: heerlijk kamperen in het groen. Relaxed fietsen door de bossen van Meetjesland: over slingerende paden die je begeleiden langs rustieke plassen. De familie waterhoen spotten in de vijvers. Genieten op het terras bij het restaurant. Dat werd een weekendje onthaasten: Er stond ons een mooie plek te wachten op de camping. De fietsen werden geplaatst op de fietsendrager. Het was nu alleen nog maar een kwestie van de spullen erin en vertrekken! Maar dat liep anders.

Bovenop De Muur wacht een schitterend uitzicht

Het vlakke Meetjesland werd door vriend Ronny verruild voor de steile Vlaamse Ardennen. Geen vlakke paden maar flinke klimmers. Wat zeg ik: ik stond oog in oog met De Muur van Geraardsbergen. En dat niet alleen. Want eenmaal boven: ging het weer in sneltreinvaart naar beneden. Wel door een prachtig idyllisch golvend landschap. Maar de route werd meer lopend dan fietsend afgelegd. Toegegeven: heb je De Muur eenmaal beklommen, dan kan je rekenen op een mooi uitzicht. En het aldaar gevestigde Taverne ’t Hemelrijck’  belooft de lekkerste gerechten en dranken. Het terras ligt bovenop de heuvel waar talrijke wielrenners in strakke pakken en met lijven gebogen over de fiets passeren.

Zoals gezegd werd de terugtocht een tocht te voet: de steile afdaling per fiets durfde ik niet aan. Desalniettemin maakte het heuvellandschap met de bloeiende borders natuurlijk veel goed. Eenmaal terug op de camping op Provinciaal Domein De Gavers konden we genieten van een mooie ruime camperplaats met de nodige privacy. Nu restte alleen nog een rustige avond met een goed boek. Hoe mooier kan het zijn? Maar eerst nog even Facebook checken: nicht Ingrid, een regelrechte sportfanaat uit het Noord-Hollandse Heerhugowaard, bleek ook haar weekend in België door te brengen. En wel in Merelbeke, zo’n 35 kilometer van onze camping vandaan. Wat een toeval! Ik tipte haar over het restaurant bij ons op de camping. Leuk vond ze het wel. Dat spontane berichtje van mij. Ze stapte met vriend in de auto en reed richting De Gavers. De vriend in kwestie bleek in België te wonen waar ze dat weekend zou logeren. Eenmaal in het restaurant spraken we over groenten kweken, kruiden gebruiken voor gerechten en van alles en nog wat. De regen kwam met bakken uit de hemel. De woorden vloeiden al net zo hard in onze conversaties. Na een gezellig avondje namen we afscheid.

De nacht verliep rustig en de volgende ochtend scheen de zon volop. We pakten de fiets en haakten in op het jaagpad langs de Dender. Onze trappers rouleerden in het rond. De zondagse rust voelde als een warme jas. Bij fiets- en wandelcafé d’Overkant’ hielden we halt. Een grijze Britse Korthaar begroette ons hartelijk. Zijn baasjes bleken ook nog eens uit onze streek te komen. Ze herkenden meteen ons accent! We namen na een hapje en een drankje weer afscheid van de Brit en sjeesden weer verder langs de Dender over het vlakke jaagpad. Want hier valt volop groen te ontdekken!

 Copyright Cora Verhelst

 1 april 

Hij was altijd rustig en integer. Spreken deed hij dan ook met een omfloerste stem. Het was aangenaam om naar hem te luisteren. Ook zijn woorden leek hij zorgvuldig te kiezen. Wanneer zijn vrouw uitgescholden werd door een medebewoonster berispte hij de ‘dader’ op een rustige toon. Op een correcte wijze. Professioneel bijna. Alsof hij niets anders deed. Hij liet zich absoluut niet verleiden tot scheldkanonnades. Ondanks zijn 88 jaar zag hij er fysiek goed uit. Bijna atletisch zelfs. Altijd netjes gekleed. Het was een man waarmee je, als je hem in het dagelijkse leven zou tegenkomen, best eens een kopje koffie mee zou willen drinken. Vaak was hij vriendelijk, beleefd en dankbaar. De sociale vaardigheden in acht nemend. Wanneer ik zijn kopje koffie bracht, altijd met een klontje suiker en een wolkje melk, bedankte hij mij altijd. Aan tafel, tijdens het avondeten, schepte ik zijn bord vol die hij vervolgens helemaal leeg at. Hij klaagde nooit.

Op een avond stond hij bij de koekjesdoos. Spiedend keek hij in het rond. Het was overduidelijk dat hij niet gesnapt wilde worden. Hij pakte er een koekje uit en stak het in het zakje van zijn overhemd. Het ligt bijna in de lijn van de verwachting dat hij helemaal de doos leeg zou plunderen. Zijn dementie kon zomaar ineens de kop opsteken. Maar hij deed het deksel er weer op.

In eerste instantie zou je denken dat er niets met hem aan de hand was. Soms leken zijn opmerkingen bijna filosofisch en vaak humorvol. Het zou een fijne collega zijn om mee samen te werken. Ik vroeg me vaak af hoe hij geweest moest zijn voordat de dementie grip op hem had gekregen. Hij leek mij een echte grappenmaker. Een droogkloot, zouden ze vroeger zo iemand genoemd hebben.

Toen ik op een dag door de gang liep in het verzorgingstehuis kwam hij als een ‘duveltje uit een doosje’ vanachter een muur tevoorschijn. Het leek wel weer een van zijn grappen. Hij liep in zijn hemd met een lange broek en een plastic blauw mutsje op. Je kent ze wel. Van die mutsjes die medici wel eens dragen tijdens operaties.  ‘Anders wordt mijn haar nat,’ gaf hij hiervoor als verklaring.  Als je niet beter zou weten zou je denken dat hij de lolbroek op het werk was. Iemand waarvoor je op die ene grappendag waakzaam moest zijn. Hoe ironisch was het toen ik tijdens het bestuderen van zijn eetgewoonten in de map mijn oog viel op zijn geboortedatum. De grapjas. Maar het stond er toch echt zwart op wit: 1 april.

Copyright Corawriter 2021

Op zoek naar meer mooie verhalen? Dan is het boek 'Zatte Bramen en andere sfeerverhalen' iets voor jou! Te koop bij Boekscout.nl.

Een gezellig onderonsje

 

,,Ik geloof dat ik maar afslag Terneuzen ga nemen,” zeg ik vastberaden. Anita van Autorijschool Kijkuit staat op de parking op mij te wachten voor een lesje Westerscheldetunnel rijden. In principe is het niet moeilijk. Rechttoe rechtaan. Ondertussen luister je naar een muziekje of naar de verhalen van je medepassagier.

Het zou zo handig zijn. Een tunnel onderdoor de Westerschelde. Geen wachttijden meer. Binnen een paar minuten rijd je naar de overkant. 6,6 kilometer. Maar je moet het maar durven. Sommigen doen het gewoonweg niet. Ik heb het wel gedaan maar nu ook weer al jaren niet. Het gapende gat van de WST lijkt in mijn gedachten steeds groter te worden. Het uiterlijk, een grote grijze rioolbuis, wordt steeds lelijker: ,,Je moet het niet zien als een ingang maar als een uitgang. En je rijdt er veilig. Er staan camera’s. Gebeurd er iets dan zijn de hulpdiensten snel ter plekke.” Geruststellende woorden van Anita dus. En later volgen nog interessante feiten over de tunnel. Die vertelt ze tijdens de rit. Bewondering heb ik wel voor deze rijinstructrice. Je moet het maar doen. Met iemand meerijden die angst heeft. Want hoe ga ik reageren? We zijn aan het rijden en bij onvoorziene reacties moet ze ingrijpen. En zelf rustig blijven.

We besluiten om met mijn auto te rijden. Dat is vertrouwd. Wel hangt ze een extra achteruitkijkspiegel op voor haarzelf. Zo kan ze toch al het verkeer in de gaten houden. ,,Er is nog een bocht die ik vervelend vind,” meld ik haar. Het is die bocht nadat we ingevoegd zijn op de Tractaatweg en richting de Sluiskiltunnel rijden. Jawel, we passeren nog een tunnel. ,,Ok,” zegt ze, ,, geef het maar aan wanneer we daar rijden.”

Ik start mijn auto nog steeds met het plan afslag Terneuzen te nemen. Dat is de laatste afslag voor de tunnel. We voegen in op de Tractaatweg en vervolgen onze weg richting de Sluiskiltunnel. Die akelige bocht dus. Want van rechts nadert ook nog eens invoegend verkeer. ,,Deze bedoel ik dus,” licht ik Anita in. ,,Maar nu valt het mee. Ik heb er niet veel last van.” Zou dat door de aanwezigheid van Anita komen? Ze straalt rust en vertrouwen uit. Zo voel ik mij op dit moment ook. We rijden de Sluiskiltunnel in. Hier tel ik soms de poortjes om mij wat af te leiden. Dit werkt niet in de WST, want daar hangen er zo’n 120. Ontspannen rijd ik door de Sluiskiltunnel. We naderen afslag Terneuzen. ,,Wat zal ik doen? Afslaan of doorrijden?” Ik mompel wat in mezelf. Anita bemoeit zich er niet mee. Die beslissing laat ze aan mij over. Tot het laatste moment twijfel ik. Maar ik rijd door. Het bord ‘Lichten aan’ nadert. De slagbomen. En dan is het zover: ik laat me erin glijden. Anita praat rustig verder. ,,Wist je dat er hier gangen zijn waar je kan lopen? En als er iets gebeurt kan je hier op het alarmlicht drukken,” ze wijst in mijn auto naar de driehoek op mijn dashboard. ,,Je bent hier veilig,” zegt ze. Ik ben teruggezakt van 100 naar 80 maar blijf stabiel in mijn snelheid. Andere auto’s passeren. Ik luister naar Anita. Dat helpt en leidt af terwijl ik toch alert blijf. Het blijft een aparte onderneming. Door zo’n tunnel. ,,Je rijdt een mooie snelheid. Anderen kunnen je gewoon voorbij steken.” Ze kletst nog wat verder en informeert mij over leuke wetenswaardigheden: ,,Wist je dat er ook een nacht van de nacht georganiseerd wordt in de tunnel? Je rijdt er met een busje in. Je mag er dan ook uit en je bezoekt de gangen. Welllicht ook nog iets voor je om aan deel te nemen.” We zoeven zacht door de tunnel. Af en toe zie ik de borden met de aantal kilometers voorbij komen: nog 4, nog 3. Pfff, we zijn over de helft. Ik voel me goed. We kletsen rustig verder. En dan, licht aan het eind van de tunnel. We hebben het gehaald! Ik krijg moed en haal een vrachtwagen in. Een eind verderop parkeren we op verzoek van Anita op de kiss-and-ridestrook. Hier moet ik toch even ontladen. De stress komt er uit. Ik word beverig. We blijven nog even staan en praten na. Kort daarna vervolgen we onze weg naar Borssele en keren terug.

Anita stuurt mij informatie over de Nacht van de Tunnel van 2019. Ik  bedank haar voor het vertrouwen en beloof haar op de hoogte te houden. Ze antwoordt: ,,We gaan anders samen nog een keer maar als je zelf gaat neem dan je favoriete muziek mee en bedenk waar je jezelf op gaat trakteren als je weer thuis bent.. je hebt 6,6 kilometer de tijd om je te verheugen op je traktatie.” :- )

Volgende keer:

Het voorleeskwartiertje 

Cultuur, natuur en gezellige terrasjes vind je in Amiens in Picardië

Stad aan de Somme

  Tekst: Cora Verhelst
  Fotografie: Ronny Bouwens

In de avonduren speelt zich een lichtshow af

Amiens in Picardië is een veelzijdige stad met heel wat bezienswaardigheden. Maar de mooiste en de bijzonderste willen we jou niet onthouden: zo vind je er de Hortillonnages (drijvende tuinen), en de grootste gotische kathedraal van Frankrijk die ook nog eens is opgenomen in de Unesco lijst voor Werelderfgoed.

Parkeer je camper of caravan op Camping Parc des Cygnes in Amiens, zo’n 5  kilometer van het centrum vandaan. Een fietstocht of wandeltocht langs het jaagpad van de Somme leidt je er naar toe. Vergezeld door ruisende bomen en zwemmende waterhoentjes. En in de verte….komt de statige Cathédrale Notre-Dame steeds meer in zicht.
Breng een bezoek aan deze historische kathedraal met zijn drie portalen, twee galerijen met kolossale beeltenissen en het flamboyante rozet. Het interieur is verrassend helder met eikenhouten snijwerk van begin 16^e eeuw. Meer dan 4000 figuren beelden Bijbelse taferelen uit.

En in de avonduren, in de nachtelijke schemering lijken de buitenbeelden tot leven te komen en te transformeren in sprookjesachtige figuren met een diversiteit aan kleuren. Wisselende lichteffecten bezorgen het godshuis een gotische uitstraling. Dat allemaal dankzij een spectaculaire lichtshow die elke avond vanaf ongeveer 22.45 uur wordt gegeven gedurende de zomermaanden.   

Drijvende tuinen in Amiens

De Hortillonnages (drijvende tuinen) vind je in een netwerk van kanaaltjes. Je kunt ze wandelend bezoeken maar nog mooier is om de tuinen vanaf een bootje te bekijken. 

Want inderdaad, een gids leid je door de labyrinten van watertjes heen. Je hoeft niets te doen: alleen jezelf verwonderen over de met fruitbomen en bloemen aangelegde tuinen. In vroeger tijden werden deze tuinen met huisjes gebruikt voor de groenteteelt. Heden ten dage zijn de woningen van de groentetelers omgebouwd tot weekendchalets. 

Je kunt voor deze rondvaart inschepen aan de 54 Bd. Beauvillé in Amiens.  

En wie al deze indrukken wil laten bezinken, kan aanschuiven bij de vele terrassen aan de Quai Bélu in de wijk Saint-Leu. Deze kleine panden met authentieke voorgevels hebben zich getransformeerd, van wat ooit de huisvesting was van oude ambachten, in gezellige barretjes, restaurants en antiekshops. The place to be in de avonduren! De verlichte gevels spiegelen zich in het trage water van de Somme!  

Camping Parc des Cygnes

111 Avenue des Cygnes

80080 Amiens 

Zomaar wat Dimpeyfeitjes in getallen: 

Ons bijzondere reisgenootje reist al bijna 10 jaar mee!

Wist je dat ons bijzondere reisgenootje genaamd Dimpey al bijna 10 jaar met ons meereist? Zo heeft hij al een viertal landen, buiten Nederland, bezocht: België, Luxemburg, Duitsland en Frankrijk. Zijn dichtst bij zijnde camperplaats was een halve kilometer van zijn thuisadres, en zijn verste reis was naar Champtocé-sur-Loire, in de Loirestreek, zo’n 685 kilometer van zijn huis vandaan. Het twaalfjarige katertje loopt gewoon los en 
bezoekt tijdens een vakantie zo’n 10 camperplaatsen en/of campings. In augustus wordt Dimpey 13 jaar.