zaterdag 27 februari 2021

De race

 Na een week van hard werken, deadlines halen, contacten leggen en afspraken maken, is het tijd voor pure ontspanning. Maar hoe, en wat? Ik kijk naar buiten, mijn blik glijdt langs de vrolijke zomerbloeiers in de tuin. De siererwt krinkelt zich langzaam een weg langs mijn oude fiets.  Zoekend tussen de pedalen, zich oprichtend naar het licht. Langzaam klimmend en krullend om mijn zaal heen. Met zijn weelderige groene steeltje wijzend. Het is alsof hij wil zeggen: tijd voor een ritje!

Het groene woud achterlatend, wat mijn tuin bijna is, peddel ik dan ook al snel richting fietspad. De pedalen in een ritmische beweging steeds maar rond trappend. Wat een souplesse. Wat een geoliede machine. Het lijkt bijna weer vanzelf te gaan. Wanneer ik het fietspad nader, kijk ik recht de weidse polder in. Nevels omhullen het landschap. De lucht toont lichtgrijs, maar voelt als een warme deken om mij heen. Een heerlijke zaterdagse zaligheid doet mijn onrust als sneeuw voor de zon verdwijnen. Wat kan een mens zich nog meer wensen!

‘Een heerlijke zaterdagse zaligheid doet mijn onrust als sneeuw voor de zon verdwijnen. Wat kan een mens zich nog meer wensen!’
Een zacht briesje streelt mijn gezicht. Ik zie klaprozen als rode accenten in de bermen verschijnen. Gele boterbloemen staan in grote vrolijke groepen bij elkaar. Hoge grassen met hun pluimige aren maken het mistige karakter compleet. Wat een decor! Dit is puur genieten. Een gevoel van rust daalt op mij neer. Ik voel mij bijna één met het mistige landschap. De groene weilanden, strakke populieren, en zomerbloeiers glijden aan mij voorbij. Ik hang relaxed over mijn stuur naar voren, in een ontspannen houding! Als één krachtige vloeiende lijn met mijn stalen ros. Langzaam nader ik de bebouwde kom. Een mannelijke fietser in het vizier. Atletisch en breedgeschouderd. Zo dichterbij komend in het zachte zomerlandschap wil ik aan hem voorbij. Het competitiegevoel begint te borrelen. De adrenaline giert door mijn lichaam. De rust is weg. Ik wil vóór hem aan de stoplichten zijn. Eerst een medefietser, is hij nu mijn rivaal geworden. Ik race aan hem voorbij. Snel en maar met één doel voor ogen: ik wil winnen. Het zal je niet verbazen dat ik door deze adrenalinespurt als eerste bij de stoplichten aankom. Mijn vijand ver achter mij latend. Bij de stoplichten springt het licht op rood. Het is tijd voor een adempauze.
Wat een zo ontspannend fietsritje moest worden,
ontaardde in een verhitte strijd.
Mijn concurrent komt helaas hierdoor steeds dichterbij. Ik voel bijna zijn adem in mijn nek. Dit kan nooit de bedoeling zijn van mijn eigen in scène gezette race. Twee evenwijdige fietspaden wijzen de weg richting de Schelde: mijn einddoel. Het licht springt op groen. Mijn tegenstander neemt de linkerbaan. Ik de rechter: de competitie is opnieuw begonnen! Ik zie hem in mijn linkerooghoek het fietspad verder vervolgen: of moet ik zeggen het circuit. Het is een tactische keuze van hem, blijkt later. Zijn parcours kent namelijk geen obstakels, de mijne wel. Andere wegen doorkruisen mijn pad zodat ik geremd word door naderend verkeer van rechts en van links. Maar dan voegen onze wegen zich weer samen. De werkelijkheid dreunt als een mokerslag door mijn lichaam heen: hij heeft een voorsprong van zo’n 20 meter. Ik zal mij erbij neer moeten leggen: het circuit nadert steeds meer zijn einde en een inhaalmanoeuvre lijkt niet meer haalbaar. Toch lijkt het geluk ook een keer aan mijn kant te staan. Deze keer zijn de stoplichten in zijn nadeel. Ik nader hem steeds meer en meer. Tot ineens een nieuw obstakel zich in het verkeer zich aandient: drie jonge knullen vormen een blok tussen mijn rivaal en mij. Hoe moet ik mij hier tussenwurmen. Ze slingeren van rechts naar links over het fietspad. Inhalen is onmogelijk. Ik voel mij geïntimideerd door deze groep van drie mannelijke personen. Hoe jong ze ook zijn. Diverse doemscenario’s gaan aan mij voorbij. Maar dan ontwaar ik mijn breedgeschouderde bodyguard. Waar hij eerst een rivaal voor mij was, is hij nu mijn veilige haven geworden. Ik voel mij safe bij hem. Met mijn blik op zijn brede rug, fiets ik een tijdje met hem mee, en durf het bedreigende blok voorbij te steken. Met zijn tweeën vormen we nu bijna één geheel als een vloeiende tandem. Onze voeten synchroon met elkaar meebewegend. Ik voel mij weer heerlijk. Het blok van drie schoffies snel achter ons latend. Ach ja, het waren eigenlijk ook maar wat pubers. 
Zo rijden we in harmonie met elkaar samen. Maar dan begint de irritatie weer naar boven te komen. Mijn beschermengel zit mij in de weg. Ik wil hem voorbij. Het competitiegevoel keert als een tsunami terug. De eindspurt komt in zicht: ik stuur mijn tweewieler bij, de adrenaline golft weer door mijn lichaam.

‘Ik race aan hem voorbij! Snel en maar met één doel voor ogen: ik wil winnen!’
Het boost zich een weg vooruit! Met mijn tegenstander ondertussen naast mij, stoot ik mijn laatste krachten uit. Maar hij geeft niet op. Het lijkt wel of hij een tandje bijzet. Ik zie medeverkeersdeelnemers acuut remmen. Auto’s moeten stoppen. Ik zie gebalde vuisten en priemende middelvingers in mijn ooghoeken verschijnen. Natuurlijk leg ik ook niet het bijltje erbij neer. De grimmigheid moet vanaf mijn gezicht te lezen zijn. Het kan mij niets schelen: ik ga steeds harder en harder. Als ik nu moet remmen, eindig ik deze rit in een spontane salto. Dus ik moet doorgaan. Ik kan niet meer stoppen. Er zit niets anders op. De wind lijkt meer op te gaan zetten. De overwinning is nabij, maar je krijgt het niet zomaar cadeau. Ondertussen realiserend wat Leontien van Moorsel heeft doorgemaakt en al die Tour de France winnaars. Op weg naar de overwinning. Het ultieme genot. Voorovergebogen over mijn stuur, steeds sneller trappend. In een gezwinde cadans.  En ik win. Ik nader de laatste rotonde, mijn rivaal ver achter mij latend. Ik zie de Schelde. Daar is de finish. Eindelijk. Het parcours stopt hier definitief. Er is geen weg meer verder. Ik voel mij klam en uitgeput. Het zweet gutst over mijn rug als een niet meer te stoppen hete zomerregenbui. Maar ik heb het gehaald. Met mijn oude karretje. Wat ben ik trots. Een gevoel van extase baant zich een weg door mij heen. Nog niet denkend aan de weg terug…


Copyright Corawriter 2016

woensdag 27 januari 2021

Hangcultuur breidt zich ook uit naar dieren...


Na de hangjongeren, nu ook hangdieren

Na de hangjongeren en vervolgens de hangouderen, lijkt er zich een nieuw fenomeen te ontstaan op het gebied van de hangcultuur: de hangdieren. Tja, wat doe je als de maatschappij zich steeds meer tegen je gaat keren? Dan zoek je toch een mooie boom op waar je al die kattenhaters kan overzien?








Ook eekhoorns lijken zich te verleiden tot de hangcultuur: nu het winter is, zijn de etensvoorraden in het bos niet meer terug te vinden of volledig opgegeten. Natuurlijk verleg je dan je grenzen en zoek je de bebouwde kom op waar de verleidelijkheden massaal in de bomen en struiken hangen. Uitbuiken doe je vervolgens dus hangend in de takken. 




Steeds meer dieren lijken cultuurvolgers te worden




Copyright Corawriter 2021

woensdag 20 januari 2021

Reis met ons mee naar de drijvende tuinen in Amiens

Amiens in Picardië is een veelzijdige stad met heel wat bezienswaardigheden. Maar de mooiste en de bijzonderste willen we jou niet onthouden: zo vind je er de Hortillonnages (drijvende tuinen). Je vindt ze in een netwerk van kanaaltjes en je kunt ze wandelend bezoeken. Maar nog mooier is om de tuinen vanaf een bootje te bekijken. 

Want inderdaad, een gids leid je door de labyrinten van watertjes heen. Je hoeft niets te doen: alleen jezelf verwonderen over de met fruitbomen en bloemen aangelegde tuinen. In vroeger tijden werden deze tuinen met huisjes gebruikt voor de groenteteelt. Heden ten dage zijn de woningen van de groentetelers omgebouwd tot weekendchalets. 
Je kunt voor deze rondvaart inschepen aan de 54 Bd. Beauvillé in Amiens.  

En wie al deze indrukken wil laten bezinken, kan aanschuiven bij de vele terrassen aan de Quai Bélu in de wijk Saint-Leu. Deze kleine panden met authentieke voorgevels hebben zich getransformeerd, van wat ooit de huisvesting was van oude ambachten, in gezellige barretjes, restaurants en antiekshops. The place to be in de avonduren! De verlichte gevels spiegelen zich in het trage water van de Somme.

Campingtip:
Camping Parc des Cygnes
111 Avenue des Cygnes
80080 Amiens 

Zomaar wat Dimpeyfeitjes in getallen: 

Ons bijzondere reisgenootje reisde bijna 10 jaar mee!
Wist je dat ons bijzondere reisgenootje genaamd Dimpey zo'n 10 jaar met ons meereisde? Zo heeft hij al een viertal landen, buiten Nederland, bezocht: België, Luxemburg, Duitsland en Frankrijk. Zijn dichtst bij zijnde camperplaats was een halve kilometer van zijn thuisadres, en zijn verste reis was naar Champtocé-sur-Loire, in de Loirestreek, zo’n 685 kilometer van zijn huis vandaan. Het katertje liep gewoon los en 
bezocht tijdens een vakantie zo’n 10 camperplaatsen en/of campings. 

donderdag 3 december 2020

Diverse tinten goudgeel


De vakanties liggen al ver achter ons. Tenminste als je dit jaar kunt spreken van een vakantie. Want het was natuurlijk nogal wat: steeds op je hoede moeten zijn voor een vijand die je met het blote oog niet eens kunt waarnemen. Maar goed. Zo tussen twee gedeeltelijke lockdowns door is het ons toch gelukt om er nog even tussenuit te piepen. Ook al was het maar anderhalve week. Maar we klagen niet. Het was een vakantie met veel rozegeur en maneschijn. Symbolisch gesproken. Alhoewel het al september was, maakte de zon overuren. En de mooiste landschappen kwamen aan onze camperruittjes voorbij. De Elzas was dan ook een streek die we nog nooit in Frankrijk hadden bezocht. Met de bergen als indrukwekkende hoogtepunt. Als afsluiter van de vakantie verbleven we een nachtje aan de Schelde in onze eigen provincie. Een groter contrast was er niet: van goudgele herfstkleuren naar een loodgrijze rivier. Alhoewel, in de ochtenduren, wanneer de zon zijn opwachting maakte, schoten we toch maar weer wat mooie plaatjes bij elkaar. Zeeuws-Vlaanderen: een streek die ons blijft verrassen.  

Op zoek naar meer mooie sfeerverhalen? Dan is het boek 'Zatte Bramen en andere sfeerverhalen' iets voor jou! Te koop bij Boekscout.nl

 © Copywriter Corawriter 2020

vrijdag 14 augustus 2020

In Munnikenland hebben dieren voorrang


Even waren we te gast in Munnikenland.  Al snel kwamen we er achter dat hier niet de mensen voorrang hebben maar de dieren. Vergeet de verkeersregels en geniet van galopperende runderen, grazende konikpaarden en vissende zilverreigers. Hier beleef je de natuurlijke rijkdom in zijn puurste vorm.


Slot Loevestein vlakbij Woudrichem wordt omgeven door een prachtig natuurgebied genaamd Munnikenland. Hier komen de Waal en de Afgedamde Maas samen. Een netwerk van fietspaden biedt je de mogelijkheid om dit rivierenland met zijn bewoners te ontdekken. Volg de slingerende dijkjes en maak kennis met grazende konikpaarden. Ze kunnen zomaar ineens opduiken. Verder fietsen is op sommige plaatsen niet meer mogelijk. Maar we rijden hier geen tijdrit. Dit is genieten van de natuur in zijn oprechte schoonheid! Hier hebben de dieren voorrang. En ben je dan eindelijk teruggekeerd bij je camper en mocht je dan veilig en wel je stoelen hebben uitgeklapt, geniet dan maar eens van een boeiend schouwspel van de leefgewoontes van wilde runderen. Een live natuurfilm trekt aan je ogen voorbij: je waant je midden in de natuur. Het zijn natuurlijke kuddes met jonge en oude dieren, mannetjes en vrouwtjes. En nee, je hoeft niet bang te zijn zelf aangevallen te worden. Houd je aan de natuurregels en bij de camperplaats zorgt een omheining voor een veilige leefomgeving voor de mensen.
Op zoek naar meer ontdekkingstochten? Dan is het boek 'Zatte Bramen en andere sfeerverhalen' iets voor jou! Te koop bij Boekscout.nl 

© Copyright Corawriter 2020


vrijdag 7 augustus 2020

Dimpey 15 jaar!


Ons bijzondere huisdier reisde zo'n 10 jaar met ons mee!
Onze kat Dimpey wordt vandaag
15 jaar!
Wist je dat hij bijna 10 jaar met de camper meereisde? Zo heeft hij een viertal landen, met uitzondering van Nederland, bezocht: België, Luxemburg, Duitsland en Frankrijk. Zijn dichtst bij zijnde camperplaats was een halve kilometer van zijn thuisadres, en zijn meest verre reis was naar Champtocé-sur-Loire, in de Loirestreek, zo’n 685 kilometer van zijn huis vandaan. Het katertje liep altijd onaangelijnd en  
  bezocht tijdens een vakantie zo’n 10 camperplaatsen.                                                                                                                                                                                                                      

© Copyright Corawriter 2020


zondag 14 juni 2020

Veules les Roses: één van de mooiste dorpjes van Frankrijk


De baai bij Veules les Roses
Veules les Roses is één van de mooiste dorpjes van Frankrijk. Dit charmante plaatsje moeten we toch elke keer weer bezoeken: het verleidt je met idyllische straatjes, fleurige hanging baskets en rozenstruiken. Bovendien zijn de huizen uitgevoerd met mooie geverfde gevels. In het centrum vind je een epicerietje waar  schattige mokken te koop zijn. 
Het dorp ligt aan de kust en het is zeker de moeite waard om in de avonduren de baai te bezoeken waar zonsondergangen eindigen in de kleuren violet. Loop over het ponton, waan je midden in de zee en beleef de opspattende golven als een waterkrans om je heen. Zachte kleuren pastel doen de dag overgaan in de schemering. In de verte worden de lichtjes van het naburige plaatsje steeds feller. En wist je dat de Veules het kleinste riviertje van Frankrijk is? Het is 1100 meter lang en wordt omkaderd met prachtige bloemperkjes. Ga op zoek naar de gezellige terrassen en geniet hier van de sfeervolle zomerse gezelligheid.


Op zoek naar meer ontdekkingstochten? Dan is het boek 'Zatte Bramen en andere sfeerverhalen' iets voor jou! Te koop bij Boekscout.nl



© Copyright Corawriter 2020