Winterakoniet

De winterakoniet laat zich al zien

Het is nog volop winter. En die is vandaag voelbaar. Maar toch, de eerste tekenen van de lente komen eraan: de winterakoniet laat zich al zien. Klein maar dapper is deze knalgele bloeier te noemen. Elk jaar keert hij terug. Door weer en wind, regen of sneeuw, het maakt hem niet uit. Vaak groeien ze in groepjes bij elkaar. Ze vermeerderen zich elk winterseizoen. Met zijn allen sta je toch sterker dan alleen. De temperatuur van vier graden vandaag? Ook daar trekt de winterakoniet zich niets van aan. 

 

Wij besluiten er op uit te gaan. Sommigen geven de voorkeur aan het bos maar wij kiezen vandaag voor een wandeling langs De Schelde. Hoewel de tinten grijs in diverse kleurtonen aanwezig zijn. De zon laat zich even niet zien en verstopt zich achter een wolkendek. De Scheldeflats verhullen zich in een zware mist. Het kanaalwater is stil als een spiegel met hier en daar een zachte rimpeling. Een wulp vliegt laag over het water en komt bij de vloedlijn tot stilstand. En wat kan je dan anders doen dan pootje baden. Dat doet hij dan ook. In de verte doorklieven binnenvaartschepen het zeewater. Het haventje bij De Griete ligt er verlaten bij. Maar wanneer je de pier afloopt, kan je bijna de zeeschepen aanraken. Hoe dynamisch kan je het hebben?

Sneeuwpret

Jarenlang hebben we gewacht, gehoopt en er naar uitgekeken. Elke winter doen we het weer: hopen dat de wereld verandert in een adembenemend wit schilderij. Compleet met takken met sneeuw die zwaar doorzakken. Witte paden die je bewandelt terwijl de sneeuw onder je voeten knoepert. Want dan pas kan je spreken over een echte winterse dag. En vorige week was die er zomaar. Op dat moment leg je alles aan de kant en stap je het licht tegemoet, en wandel je in zachtheid. Het witte geweld dat stilte met zich meebrengt, en wat bovenal mooie plaatsjes oplevert: herinneringen aan die ene winterse dag.