Japanese Walking

 

,,Ik moet de parkeerschijf verzetten,” merkt mijn wandelmaatje op. Plotseling versnelt hij zijn pas. Ik versnel eveneens maar kan hem nauwelijks nog bijhouden. Van gewoon wandelen zijn we gaan snelwandelen. We zijn niet zo ver meer verwijderd van de auto. De fictieve parkeerschijf lonkt. De zogenaamde boete hangt boven ons hoofd: Je moet je fantasie zo af en toe inzetten tijdens het Japanese Walking. Met deze vorm van trainen, wandel je drie minuten rustig, waarna je drie minuten snel wandelt alsof je de trein moet halen. Of in dit geval, alsof je een zogenaamde parkeerschijf moet verzetten. We zijn inmiddels bijna aan het einde van onze training. Het is een ontspannen manier van sporten. Dat klinkt paradoxaal maar toch is het zo. Je kunt het gemakkelijk tussendoor beoefenen en op elk moment van de dag. Het enige wat je nodig hebt, zijn goede wandel- of trimschoenen. Uiteraard is makkelijk zittende kleding ook een aanrader. Hoewel je Japanese Walking  ook in een spijkerbroek kan beoefenen. Nog een tip: Kleed je niet te dik aan.

Een intervalapp zorgt ervoor dat we 33 minuten lang in blokken lopen. Aan het einde van een interval, geeft de app een seintje. Zo genieten we volop van de omgeving, en hoeven we niet alsmaar op de klok te kijken. Voordat we beginnen, doe ik een aantal warming-up oefeningen. Wanneer de benen zijn gestretcht, starten we de timer. We wandelen rustig drie minuten. De lucht ruikt fris. Mist hangt als een witte deken over het landschap. Het is bijna bladstil. Hoewel er op dit moment geen bladeren aan de bomen zitten, maar bij wijze van spreken. Dan hoor ik een stem: ,,Drie, twee, een: WORK.”  We versnellen onze pas. De ademhaling gaat omhoog. De hartslag doet mee. Het is even doorzetten. Je bent niet gewend om drie minuten lang de pas er flink in te houden. Het verstilde landschap is een genot om doorheen te lopen. Kale grillige takken doemen op. Zachtgele langwerpige bloemen hangen talrijk aan de hazelaar. Dode takken zijn bedekt met mos. 

,,RUSTEN!’’  Toch komt de stem nog onverwacht. Zitten de drie minuten er nu al op? De natuur is  een mooie afleider. De ademhaling daalt. De hartslag ook. Maar als die na drie minuten weer normaal is, klinkt het opnieuw: ,,Drie, twee, een: WORK.” En daar gaan we weer! Ik zie spinnenwebben als vangnetjes tussen de bomen.  Regendruppels liggen als parels op de grassprieten. Een fazant steekt het wandelpad over in snelle pas. Het lijkt wel of hij Japanese Walking beoefent. Eén ding is zeker: We bewegen en de kans op blessures is minimaal. En de winterdip? Die verdwijnt als sneeuw voor de zon. Nu nog op tijd die parkeerschijf verzetten…

 

Winterakoniet

De winterakoniet laat zich al zien

Het is nog volop winter. En die is vandaag voelbaar. Maar toch, de eerste tekenen van de lente komen eraan: de winterakoniet laat zich al zien. Klein maar dapper is deze knalgele bloeier te noemen. Elk jaar keert hij terug. Door weer en wind, regen of sneeuw, het maakt hem niet uit. Vaak groeien ze in groepjes bij elkaar. Ze vermeerderen zich elk winterseizoen. Met zijn allen sta je toch sterker dan alleen. De temperatuur van vier graden vandaag? Ook daar trekt de winterakoniet zich niets van aan. 

 

Wij besluiten er op uit te gaan. Sommigen geven de voorkeur aan het bos maar wij kiezen vandaag voor een wandeling langs De Schelde. Hoewel de tinten grijs in diverse kleurtonen aanwezig zijn. De zon laat zich even niet zien en verstopt zich achter een wolkendek. De Scheldeflats verhullen zich in een zware mist. Het kanaalwater is stil als een spiegel met hier en daar een zachte rimpeling. Een wulp vliegt laag over het water en komt bij de vloedlijn tot stilstand. En wat kan je dan anders doen dan pootje baden. Dat doet hij dan ook. In de verte doorklieven binnenvaartschepen het zeewater. Het haventje bij De Griete ligt er verlaten bij. Maar wanneer je de pier afloopt, kan je bijna de zeeschepen aanraken. Hoe dynamisch kan je het hebben?

Sneeuwpret

Jarenlang hebben we gewacht, gehoopt en er naar uitgekeken. Elke winter doen we het weer: hopen dat de wereld verandert in een adembenemend wit schilderij. Compleet met takken met sneeuw die zwaar doorzakken. Witte paden die je bewandelt terwijl de sneeuw onder je voeten knoepert. Want dan pas kan je spreken over een echte winterse dag. En vorige week was die er zomaar. Op dat moment leg je alles aan de kant en stap je het licht tegemoet, en wandel je in zachtheid. Het witte geweld dat stilte met zich meebrengt, en wat bovenal mooie plaatsjes oplevert: herinneringen aan die ene winterse dag.